Narol Baroque

Anna Jóźwiak-Kłosiewicz – skrzypce barokowe
Tomasz Dobrzański, Paweł Iwaszkiewicz, Marek Nahajowski - flet prosty
Robert Krajewski, Michał Kilian, Piotr Wawreniuk - puzon barokowy
Marcin Zalewski, Piotr Zalewski, Paweł Zalewski - viola da gamba
Anna Kowalska, Anton Birula - lutnia, teorba, gitara barokowa
Władysław Kłosiewicz - klawesyn, pozytyw, regał, kierownictwo artystyczne

NAROL BAROQUE - projekt koncertowy zespołu muzyki dawnej z udziałem m.in. wykładowców i uczestników kursów mistrzowskich muzyki dawnej odbywających się w ramach zajęć Akademii Narolskiej. Do projektu „Narol Baroque” zapraszani są wybitni polscy i zagraniczni instrumentaliści i soliści śpiewacy – z zespołem współpracują m.in. Olga Pasiecznik, Marta Boberska, Jadwiga Rappe, Jeremy West, Lorenz Duftschmidt i inni. Skład „Narol Baroque” ma charakter otwarty i jest bardzo zróżnicowany w zależności od repertuaru, który obejmuje zarówno małe formy kameralne, jak i concerti grossi i duże formy oratoryjne. Zespół występował m.in. na Festiwalu Muzyki Dawnej „Pieśń Naszych Korzeni” w Jarosławiu (muz. iberyjska i włoska XVI i XVII wieku), na Festiwalu Pasyjnym w Warszawie („Leçons de Tenebres” F. Couperina, muzyka pasyjna J.S. Bacha i kompozytorów niemieckich), na koncercie inaugurującym XII Międzynarodowy Kongres Muzykologiczny w Warszawie („Msza na koronację króla Jana Kazimierza” Marco Scacchiego z 1648 r. – pierwsze wykonanie współczesne).

ADAM JARZĘBSKI - kompozytor, skrzypek i wierszopis. Urodził się przed 1590 w Warce nad Pilicą w rodzinie mieszczańskiej. Wykształcenie zdobył najprawdopodobniej za granicą. We wrześniu 1612 został skrzypkiem elektora brandenburskiego Jana Zygmunta w Berlinie. Wraz z berlińską kapelą odbył wiele podróży, co znalazło odbicie w jego twórczości (kilka koncertów nosi tytuły utworzone od nazw miast niemieckich). W 1615 otrzymał roczny urlop na wyjazd do Włoch, w celu pogłębienia wiedzy muzycznej. Prawdopodobnie od ok. 1617 przebywał w Warszawie i do końca życia był cenionym członkiem dworskiej kapeli królów Polski – najpierw Zygmunta III, później Władysława IV – uznawanej wówczas za jedną z najlepszych w Europie.

W 1635, w związku z rozpoczęciem budowy pałacu królewskiego w Ujazdowie, Jarzębski został mianowany architektem królewskim (odtąd używał tytułu "muzyk J. K. M. i budowniczy ujazdowski"). Cieszył się wielkim uznaniem Zygmunta III, od którego otrzymał w darze m.in. dzierżawy wielu młynów oraz starostwa. W dniu 5 lutego 1648 nadano mu obywatelstwo miasta, jako szanowanemu i długoletniemu mieszkańcowi Warszawy. Zmarł pod koniec 1648 lub na początku 1649.

Najważniejsze dzieło w dorobku kompozytorskim Adama Jarzębskiego to zbiór „CANZONI E CONCERTI” - 27 kameralnych utworów instrumentalnych, którego rękopiśmienna kopia z 1627 przechowywana była do czasów II wojny światowej w Bibliotece Miejskiej we Wrocławiu (obecnie znajduje się w Staatsbibliothek der Stiftung Preußischer Kulturbesitz w Berlinie).

W „CANZONI E CONCERTI” Jarzębski prawie nigdzie nie precyzuje rodzaju instrumentów, jakie mają być zastosowane w jego utworach. Używa terminologii wokalnej - głosy wysokie określane są nazwami: soprano lub canto, w utworach 4-głosowych - vox prima, secunda, terza, zaś głosy niższe nazywane są tenore lub basso. Z instrumentów wymienia tylko bastardę (instrument basowy o 6-ciu, później 7-u strunach, będący członem pośrednim między rodziną gamb i lir), puzon i fagot. Wszystkie głosy wysokie mogą być wykonywane też na skrzypcach lub w składach mieszanych.